Atzoko nire ilargia, gaur nire ahanzturakoa,
Zatozkit gau honetan, jaitsi zaitez lurrera,
Eta gaur gerraren ilargia izan beharrean,
Izan zaitez nire maitasun lokartuarena bakarrik.
Eman ezazu zeure argian orein jazarria
Zure begien izotzetatik erratzen dena,
Eta esaiozu, zure suak erbesteratzen badu,
Artilea izango dela bere desterrua eta habia.
Odola bizi den izuaren denborak
haren lursailaren jaiotzezko mugarritik
halabeharrez banandua.
Ai ene ahazturaren ilargia, zure bisitak
Ez diezadala ezpataren ezpaina esna,
Bai nire amodioarena, zure kolkoak gordea!
Rafel Alberti
0 iruzkin:
Publicar un comentario